Jan Draaijer Theatermaker Acteur Singer Songwriter | Jan Draaijer Theatermaker Acteur Singer/Songwriter
theater, acteren, singer/songwriter, artiest, acteur, regisseur, zanger, christen, pop muziek
Jan Draaijer is een theatermaker, acteur en singer/songwriter, artiest, regisseur, christen
4227
single,single-post,postid-4227,single-format-standard,ajax_updown_fade,page_not_loaded

Een zware bevalling

I see the world

Een zware bevalling

Posted by Jan Draaijer in Algemeen, Voorstelling in de maak

Waar moet ik beginnen ?
Ik moet mijn verhaal kwijt en daar wil ik nu dus mee beginnen, maar waar begin ik ?

Ik begin
jij begint
hij begint
wij beginnen
jullie beginnen
zij beginnen
allemaal beginnen.
Maar waar ?

Ik kan beginnen verderop , maar dan denken jullie vast : Hij begint wel, maar is ie nou op 1 derde , of op de helft , of twee derde , of zit ie op het einde en werkt ie al vertellend terug naar het begin ? Zit ie ons nu in de maling te nemen met een begin terwijl het eigenlijk het einde is ?
Waar moet ik beginnen ?

Met het begin van alle dingen ?

Helaas , daar ga ik niet aan beginnen , want daar weet ik te weinig van, daar ben ik niet begonnen.
De wetenschappers weten dat wel, ” HET BEGIN VAN ALLE DINGEN ” . Ik vermoed dat ze er zelf bij zijn geweest. Zo komen ze tenminste over. Zo zeker . Ja. Dus ik als domme leek , die daar NIET is bij geweest zal het niet hebben over DAT begin. Stel je voor dat er hier zulke wetenschappers in de zaal zitten. En zij niet alleen, er zijn ook niet wetenschappers die weten hoe alles is begonnen. Die zijn overtuigd door wat ze hebben geleerd op school van die wetenschappers, gelezen in hun wetenschapsboeken, of gezien op wetenschappers docu’s op tv, of op youtube. Kennis uit tweede hand, of is het derde hand ? ik weet niet wat precies de juiste uitdrukking is , maar in ieder geval : aan HET BEGIN VAN ALLE DINGEN ga ik mijn vingers niet branden. Want dan wordt ik waarschijnlijk door de ervaringsdeskundigen in mijn geheel afgebrand.

Dus begin ik gewoon met MIJN begin.

Er is mij verteld dat ik onderweg was.

Waar vandaan dat is mij onduidelijk , maar de buurman vertelde het volgende……. over mijn aankomst , en vooral…….. over mijn moeder :

Het was een uitermate zware bevalling geweest die ongeveer 18 uur had geduurd.
Het kwam onverwacht.
Terwijl ze thuis in de keuken stond tegen het aanrecht aangeleund met haar ontzettend dikke buik om een afhaalmaaltijd op te warmen, waren mijn moeder’s vliezen gebroken en kreeg ze een snijdende pijn . De kracht was uit haar benen verdwenen en daardoor zakte ze ineen op het zeil van de keukenvloer. Haar gillen had de buren gewaarschuwd. Die kwamen binnen rennen nadat de buurman de voordeur open had getrapt. Ze hadden haar met spoed naar de oude kever van de buurman gedragen. Buurman was achter het stuur geklommen en had haar naar het ziekenhuis gebracht. nou ja “gebracht “ ik zou eerder zeggen : “ gelanceerd” .

De buurman had zijn “James Bond” modus aangezet, zijn worstvormige vingers om het bruin leren stuur geklemd, en zijn maat 48 Hushpuppy op het gaspedaal gedrukt. Hij was door de straten heen gescheurd met 100 kilometer per uur. En route was hij over een kat heen gereden, die met een kort snaaiende miauw krijs onder de banden tot pizza plakaat op het asfalt werd geplet. Mooi rond met plukjes cypers haar en stukjes rood. Pepperoni poes pizza.

Daarna had buurman een “ shortcut “ genomen dwars door een chique shopping mall heen. Hij sjeesde vlak langs de gevels van de winkels, terwijl vrouwen met papieren tassen met dure merken gillend opzijdoken in mooi opgezette plantenbakken, alsof ze botanici waren die na jaren in een dorre woestijn voor het eerst weer een plant zien. Een grote vrouw met een bontmuts en wapperende nerts jas vloog met een sierlijke boog door de lucht als een fladderende zwarte condor.Ze belandde krijsend in een mooie klassieke fontein met een plassend adonisbeeld. En terwijl haar papieren tas van “Christine le Duc” aan de armen van het adonisbeeld kwam te hangen, belandde haar bont muts prachtig op zijn hoofd . Hij droeg het met “pride “ en stopte terstond met plassen, omdat haar naaldhakschoen tegen zijn marmeren mannelijkheid knalde, waardoor deze afbrak en tussen het vegetarische broodje van een op de fonteinrand zittende oude dame belandde. Ze nam toevallig net een hap en haar kunstgebit brak. En terwijl de condorvrouw op haar rug in het water viel, spartelend haar benen in de lucht gooiend, kon mijn moeder nog net in het voorbij racen onder de jurk de merkletters op haar onderbroek lezen…. “ WIBRA ”.

Mijn moeder had met open mond van verbazing, dan weer met grimassen van angst en wee-pijnen, alle dure merken op de winkelgevels voorbij zien schieten. Ugg, Prada, Gucci, Biotherm, Dior, Victor en Rolf en Armani schoten voorbij terwijl ze met kloppende buik half liggend op de achterbank ( voor zo ver dat in een kever kan )zichzelf in de racende auto in balans probeerde te houden.. Daarna had buurman met een korte bocht een andere shortcut genomen . Dit keer door een foodcourt.

” Hierlangs is het sneller. Blijf vooral rustig en relax ! “.Buurman trapte nog wat harder op het gas, voorbij een hamburger keten. Een volslank jongetje op het plastic stoelen terras, die net een hap van een Big Mac wilde nemen, kwakte achterover in het kruis van een acteur die verkleed was als Ronald McDonald . Door de inslag van het achterhoofd van het jongetje uitte Ronald Mcdonald een hoge falset piep.De Big Mac werd door de kracht van de val platgeslagen in het bolle gezichtje van het kereltje tot een kleurig Picasso schilderij. Voor de val reeds grof geschetst met klodders tomatensaus tijdens het gretige eten. In de pruik van de hoog piepende Ronald Mc Donald hing schommelend een stukje augurk.
Het even volslanke oudere zusje van het jongetje sloeg spartelend spontaan haar strawberry sundae in een wilde beweging tegen haar eigen gezicht, Alsof ze zichzelf wakker wilde slaan uit een absurde droom. Het rietje bleef steken in haar linker neusgat. Een stukje aarbei gleed van haar haarlijn naar beneden, vertraagde even op haar wenkbrauw, en vervolgde toen zijn weg verder naar beneden om zich te parkeren in haar rechter oog, een sundae saus spoor achterlatend op haar voorhoofd.

Alsof dat nog niet theatraal genoeg was schampte buurmans kever daarna een softijs machine die tollend tegen een zuil aanknalde en ontplofte. Witte klodders softijs schoten als de poep van een kakkende zwerm albatrossen flop vlokkend door de lucht en kwakten als volle natte prakken wit in de gezichten van een groep shoppende Russen; Igors en Svetlana’s die met druipend witte maskers strompelend, tastend en schreeuwend in het russisch tegen de ruit van Kentucky Fried Chicken tot stilstand bonkten. Terwijl ze met hun gezichten tegen de ruit naar beneden gleden , lieten ze een softijs spoor achter onder een amerikaanse vlag, met daarboven het vriendelijk lachend besikte gezicht van Colonel Saunders.

Vlak bij de uitgang van de foodcourt schampte buurman’s kever nog een lange muzikanten man met een doedelzak in een mooi schots kilt kostuum. De kilt bleef haken achter de deurhandel van de kever, scheurde van hem los en liet hem achter, al rondtollend in onderhemd en stringslip. Waarna hij over een softijsklodder op de grond uitgleed en achter over in een lege winkelwagen belandde die met de onfortuinlijke muzikant ontdaan van kilt en doedelzak richting de roltrap naar de parkeerkelder schoot . Het laatste wat buurman van hem kon zien waren zijn uit de winkelwagen omhoog stekende harige benen met opgetrokken sokken. Ze verdwenen aan de bovenkant van de roltrap naar beneden. Op de voorruit van buurman’s kever zwiepte de geschepte doedelzak heftig heen en weer onder een bewegende ruitenwisser . Er klonken nog wat hoge schotse tonen op het ritme van de bewegende ruitenwissers.

Ondanks de situatie waarin mijn moeder zich bevond moest ze ineens weemoedig denken aan de fles schotse malt whiskey in de kast , die ze niet meer had aangeraakt tijdens de zwangerschap. Deze opwinding deed het adrenaline peil in haar bloed stijgen, en bereikte het toppunt toen de kever de mall uit schoot de weg op achter de mall . Toen voelde ze een heftige pijnscheut .Toen werd alles zwart voor haar ogen en verloor ze het bewustzijn.Na een langdurig zwart beeld voor ogen met in de rechter benedenhoek het merk Zara werd ze wakker in de operatie kamer door barens weeen.

Ze opende haar ogen .Om haar heen stonden artsen en verpleegsters , boven haar een felle lamp.
Een arts met een mintgroen kapje voor zijn mond zei :” Ze is wakker “ .Ze keek verdwaasd rond en schrok toen ze door het raam in de deur van de operatiekamer een witte mummy zag kijken .Deze mummy was totaal bedekt door wit verband met twee gaten waardoor twee bezorgd kijkende blauwe kijkers keken. De arts stelde haar gerust.” Schrik niet , het is je buurman” . “ We hebben hem moeten verbinden voor zijn verwondingen van de autorit” . De mummy zwaaide nog even aarzelend door het raam . En toen begon het bevallen .

En na 18 uur zweten en zwoegen,pijn, emoties, het knock out slaan van een verpleegster, en nadat ze scheldend in barens-woede de hele bevallings ploeg had beledigd, hield ze uiteindelijk mij in haar armen terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Niet omdat ik zo lelijk was, maar vanwege de nogal opwindend enerverende uren van de bevalling en misschien ook een beetje van de rit naar het ziekenhuis.

Tenslotte belandde ze in een bed in een steriel witte ziekenhuis kamer. Met links naast het bed het wiegje met mij, en rechts op een stoel een bezorgde buurvrouw met een bos chrysanten , en naast haar ….
een ontroerd huilende witte mummy.

 

 

07 Aug 2017 no comments

Post a comment